De familiebeer: loslaten of vasthouden aan sentiment?

Jaren geleden, ik schat inmiddels een kwart eeuw, kwam ik terecht in een familie van hopeloze vrouwen. O, ik wil niet alles over een kam scheren; er is altijd de uitzondering die de regel bevestigt. En er waren ook mannen, maar die hadden een bijrol. Het waren de vrouwen die in deze familie de boventoon voerden: zussen, nichten, tantes en moeders.

Ik zag ze voorbij komen: de een sporadisch, de ander wekelijks of dagelijks. Ze passeerden mij zonder er veel acht op te slaan. Meestal liepen ze rechtstreeks door naar die kleine woonkamer waar ze dronken, rookten, lachten en praatten. Ik zat daar dan als een onderdeel van het interieur. Mijn vaste plek was boven op een ladekastje in de gang en daar werd ik alleen vanaf gehaald tijdens de vrijdagse poetsbeurt.

Op een goede dag – en dat was niet op vrijdag – werd ik van mijn plek gehaald en meegenomen naar een ander huis. Diezelfde avond rustte mijn hoofd tegen een zachte vrouwenborst. De vrouw in wiens handen ik was beland, plengde haar tranen op mij en maakte mij deelgenoot van haar verdriet. Nog diezelfde nacht sliep ik in haar bed.

In de weken die volgden werd ik meer en meer haar vertrouwenspersoon. Zodra haar boosheid, haar verdriet of haar onmacht haar te veel werd, wendde ze zich tot mij. Geleidelijk nam het drama in haar leven af en belandde ik weer in mijn rol als toezichthouder, deze keer op een antieke dekenkist.

Ook daar kwamen diezelfde vrouwen geregeld over de vloer. Zo nu en dan kreeg ik iets van de gesprekken mee, waaruit ik al snel de conclusie trok: het maken van verkeerde keuzes en het aantrekken van foute mannen zit in de familie. Ik wist toen dat mijn plek daar op die dekenkist tijdelijk zou zijn.

En zo geschiedde. In de jaren daarna werd ik gebombardeerd tot stressbeer van de familie. Ik belandde in de armen van de verdrietige nichtjes; ging van het ene huis naar het andere en van het ene bed naar het andere. Ik werd fijngeknepen, in elkaar geslagen, nat gehuild en met snot besmeurd. Geen detail uit hun levens werd mij bespaard. Van de boosheid van een verlaten vrouw tot de medische martelgang van de ander.

Daarna werd het heel lang stil. Uiteindelijk belandde ik op zolder van de laatste vrouw wier wanhoop tot mijn aanwezigheid noopte. Mijn rol op haar zolder had nog slechts een sentimentele betekenis. De herinnering aan een familie die niet meer is. Zij pakte mij vast, stofte mij af en keek in mijn bruine kraalogen. Ze zuchtte omdat ze wist: tijd om los te laten. Deze familie heeft mij niet meer nodig, maar mijn rol is nog lang niet uitgespeeld. Via de kringloop ontmoet ik ongetwijfeld een ander slachtoffer.

Photo from Reshot -lelia_milaya

Andrea Germeraad

Ik ben Andrea Germeraad van Midsommer Organiser.Mijn motto is 'het leven is niet te structureren, alles daaromheen wel.' Samen met jou breng ik orde en overzicht in: spullen, taken, tijd en informatie.Ik kijk ernaar uit samen aan de slag te gaan.

Geef een reactie